หนังสือเพลง

Fav

桑柔

《大雅·荡之什》

菀彼桑柔，其下侯旬，捋采其刘，瘼此下民。不殄心忧，仓兄填兮。倬彼昊天，宁不我矜？

四牡骙骙，旟旐有翩。乱生不夷，靡国不泯。民靡有黎，具祸以烬。于乎有哀，国步斯频。

国步灭资，天不我将。靡所止疑，云徂何往？君子实维，秉心无竞。谁生厉阶，至今为梗？

忧心殷殷，念我土宇。我生不辰，逢天僤怒。自西徂东，靡所定处。多我觏痻，孔棘我圉。

为谋为毖，乱况斯削。告尔忧恤，诲尔序爵。谁能执热，逝不以濯？其何能淑，载胥及溺。

如彼溯风，亦孔之僾。民有肃心，荓云不逮。好是稼穑，力民代食。稼穑维宝，代食维好？

天降丧乱，灭我立王。降此蟊贼，稼穑卒痒。哀恫中国，具赘卒荒。靡有旅力，以念穹苍。

维此惠君，民人所瞻。秉心宣犹，考慎其相。维彼不顺，自独俾臧。自有肺肠，俾民卒狂。

瞻彼中林，甡甡其鹿。朋友已谮，不胥以穀。人亦有言：进退维谷。

维此圣人，瞻言百里。维彼愚人，覆狂以喜。匪言不能，胡斯畏忌？

维此良人，弗求弗迪。维彼忍心，是顾是复。民之贪乱，宁为荼毒。

大风有隧，有空大谷。维此良人，作为式穀。维彼不顺，征以中垢。

大风有隧，贪人败类。听言则对，诵言如醉。匪用其良，复俾我悖。

嗟尔朋友，予岂不知而作。如彼飞虫，时亦弋获。既之阴女，反予来赫。

民之罔极，职凉善背。为民不利，如云不克。民之回遹，职竞用力。

民之未戾，职盗为寇。凉曰不可，覆背善詈。虽曰匪予，既作尔歌！

Previous article. Return to the table of contents Next

บทนำสู่ *คัมภีร์เพลง*:

1. หนังสือเพลงเป็นจุดเริ่มต้นของบทกวีจีนโบราณและเป็นหนังสือรวมบทกวีที่เก่าแก่ที่สุดประเภทนี้ รวบรวมบทกวีตั้งแต่ยุคต้นของราชวงศ์โจวตะวันตกจนถึงกลางยุคฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง (ศตวรรษที่ 11 ก่อนคริสต์ศักราชถึงศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราช) รวมทั้งสิ้น 311 บทกวี ในจำนวนนี้มี 6 บทที่เป็นบทกวีที่มีเพียงชื่อเรื่องเท่านั้น หมายถึงมีเพียงชื่อเรื่องและไม่มีเนื้อหา ซึ่งรู้จักกันในชื่อบทกวีหกบทที่มีเพียงชื่อเรื่อง (หนานไก่, ไป๋ฮวา'ฮัว ซู', 'หยู เจิ้ง', 'จง ชิว' และ 'หยู อี้' ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงภูมิทัศน์ทางสังคมในช่วงเวลาประมาณห้าร้อยปี ตั้งแต่ยุคต้นจนถึงปลายราชวงศ์โจว

2. ผู้แต่งของ *หนังสือเพลง* ไม่มีชื่อ; ส่วนใหญ่ไม่สามารถตรวจสอบได้ แม้ว่าจะได้รับการยกย่องตามประเพณีว่าเป็นผลงานการรวบรวมของหยินจี้ฟู และการแก้ไขของขงจื๊อ ในแง่ของเนื้อหา *หนังสือเพลง* แบ่งออกเป็นสามส่วน: *เฟิง*, *ยา* และ *ซง*'เฟิง' ประกอบด้วยเพลงพื้นบ้านจากภูมิภาคต่างๆ ในสมัยราชวงศ์โจว; 'ยา' ประกอบด้วยดนตรีที่เป็นทางการและสง่างามของชาวโจว ซึ่งแบ่งย่อยออกเป็น 'เซียว ยา' และ 'ต้า ยา'; 'ซง' ประกอบด้วยเพลงพิธีกรรมของราชสำนักโจวและศาลบรรพบุรุษของขุนนาง ซึ่งแบ่งย่อยออกเป็น 'โจว ซง', 'หลู่ ซง' และ 'ซาง ซง'

3. ขงจื๊อสรุปวัตถุประสงค์ของคัมภีร์เพลงว่า 'ปราศจากความชั่วร้าย' และสอนศิษย์ให้อ่านเป็นมาตรฐานทั้งในการพูดและการปฏิบัติ ในบรรดานักปรัชญาก่อนยุคฉิน หลายคนอ้างถึงคัมภีร์เพลง เช่น เมงจื๊อ, ซุนจื่อ, ม่อจื๊อ, จวงจื๊อ และหานเฟยจื๊อ มักอ้างข้อความจากคัมภีร์เพลงเมื่อนำเสนอข้อโต้แย้งของตนเพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือ

4. ลักษณะทางศิลปะของ *คัมภีร์เพลง*:

(1) การใช้เทคนิคการประพันธ์สามประการ ได้แก่ การเล่าเรื่องโดยตรง (ฟู) การเปรียบเทียบ (ปี้) และการกระตุ้นอารมณ์ (ซิง) ถือเป็นเอกลักษณ์ของรูปแบบศิลปะในคัมภีร์เพลง และเป็นการวางรากฐานวิธีการประพันธ์บทกวีของจีนโบราณ

(2) รูปแบบของบทกวีนี้ส่วนใหญ่เป็นบรรทัดที่มีสี่ตัวอักษรเป็นหลัก แม้ว่าจะพบบรรทัดที่มีความยาวแตกต่างกันบ้างในบางครั้ง ในเชิงโครงสร้าง ผลงานนี้มักใช้รูปแบบของบทและวรรคที่ซ้ำกัน ซึ่งช่วยเสริมสร้างความรู้สึกทางจังหวะและความไพเราะทางดนตรีของบทกวี

(3) ภาษาในบทกวีนี้มีความหลากหลายและอุดมไปด้วยสำนวนโวหาร เช่น การซ้ำเสียงต้นคำ (alliteration) และการซ้ำเสียงสระ (assonance) รวมถึงการนำตัวละครมาใช้ซ้ำ ซึ่งทั้งหมดนี้ทำให้บทกวีมีชีวิตชีวาและกลมกลืนในเสียง