หนังสือเพลง

Fav

抑

《大雅·荡之什》

抑抑威仪，维德之隅。人亦有言：靡哲不愚，庶人之愚，亦职维疾。

哲人之愚，亦维斯戾。无竞维人，四方其训之。有觉德行，四国顺之。

訏谟定命，远犹辰告。敬慎威仪，维民之则。其在于今，兴迷乱于政。

颠覆厥德，荒湛于酒。女虽湛乐从，弗念厥绍。罔敷求先王，克共明刑。

四皇天弗尚，如彼泉流，无沦胥以亡。夙兴夜寐，洒扫庭内，维民之章。

修尔车马，弓矢戎兵，用戒戎作，用逷蛮方。质尔人民，谨尔侯度，用戒不虞。

慎尔出话，敬尔威仪，无不柔嘉。白圭之玷，尚可磨也；斯言之玷，不可为也！

无易由言，无曰苟矣，莫扪朕舌，言不可逝矣。无言不仇，无德不报。

惠于朋友，庶民小子。子孙绳绳，万民靡不承。视尔友君子，辑柔尔颜，不遐有愆。

相在尔室，尚不愧于屋漏。无曰不显，莫予云觏。神之格思，不可度思，矧可射思！

辟尔为德，俾臧俾嘉。淑慎尔止，不愆于仪。不僭不贼，鲜不为则。投我以桃，报之以李。

彼童而角，实虹小子。荏染柔木，言缗之丝。温温恭人，维德之基。

其维哲人，告之话言，顺德之行。其维愚人，覆谓我僭。民各有心。

于乎小子，未知臧否。匪手携之，言示之事。匪面命之，言提其耳。

借曰未知，亦既抱子。民之靡盈，谁夙知而莫成？昊天孔昭，我生靡乐。

视尔梦梦，我心惨惨。诲尔谆谆，听我藐藐。匪用为教，覆用为虐。

借曰未知，亦聿既耄。于乎，小子，告尔旧止。听用我谋，庶无大悔。

天方艰难，曰丧厥国。取譬不远，昊天不忒。回遹其德，俾民大棘。

Previous article. Return to the table of contents Next

บทนำสู่ *คัมภีร์เพลง*:

1. หนังสือเพลงเป็นจุดเริ่มต้นของบทกวีจีนโบราณและเป็นหนังสือรวมบทกวีที่เก่าแก่ที่สุดประเภทนี้ รวบรวมบทกวีตั้งแต่ยุคต้นของราชวงศ์โจวตะวันตกจนถึงกลางยุคฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง (ศตวรรษที่ 11 ก่อนคริสต์ศักราชถึงศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราช) รวมทั้งสิ้น 311 บทกวี ในจำนวนนี้มี 6 บทที่เป็นบทกวีที่มีเพียงชื่อเรื่องเท่านั้น หมายถึงมีเพียงชื่อเรื่องและไม่มีเนื้อหา ซึ่งรู้จักกันในชื่อบทกวีหกบทที่มีเพียงชื่อเรื่อง (หนานไก่, ไป๋ฮวา'ฮัว ซู', 'หยู เจิ้ง', 'จง ชิว' และ 'หยู อี้' ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงภูมิทัศน์ทางสังคมในช่วงเวลาประมาณห้าร้อยปี ตั้งแต่ยุคต้นจนถึงปลายราชวงศ์โจว

2. ผู้แต่งของ *หนังสือเพลง* ไม่มีชื่อ; ส่วนใหญ่ไม่สามารถตรวจสอบได้ แม้ว่าจะได้รับการยกย่องตามประเพณีว่าเป็นผลงานการรวบรวมของหยินจี้ฟู และการแก้ไขของขงจื๊อ ในแง่ของเนื้อหา *หนังสือเพลง* แบ่งออกเป็นสามส่วน: *เฟิง*, *ยา* และ *ซง*'เฟิง' ประกอบด้วยเพลงพื้นบ้านจากภูมิภาคต่างๆ ในสมัยราชวงศ์โจว; 'ยา' ประกอบด้วยดนตรีที่เป็นทางการและสง่างามของชาวโจว ซึ่งแบ่งย่อยออกเป็น 'เซียว ยา' และ 'ต้า ยา'; 'ซง' ประกอบด้วยเพลงพิธีกรรมของราชสำนักโจวและศาลบรรพบุรุษของขุนนาง ซึ่งแบ่งย่อยออกเป็น 'โจว ซง', 'หลู่ ซง' และ 'ซาง ซง'

3. ขงจื๊อสรุปวัตถุประสงค์ของคัมภีร์เพลงว่า 'ปราศจากความชั่วร้าย' และสอนศิษย์ให้อ่านเป็นมาตรฐานทั้งในการพูดและการปฏิบัติ ในบรรดานักปรัชญาก่อนยุคฉิน หลายคนอ้างถึงคัมภีร์เพลง เช่น เมงจื๊อ, ซุนจื่อ, ม่อจื๊อ, จวงจื๊อ และหานเฟยจื๊อ มักอ้างข้อความจากคัมภีร์เพลงเมื่อนำเสนอข้อโต้แย้งของตนเพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือ

4. ลักษณะทางศิลปะของ *คัมภีร์เพลง*:

(1) การใช้เทคนิคการประพันธ์สามประการ ได้แก่ การเล่าเรื่องโดยตรง (ฟู) การเปรียบเทียบ (ปี้) และการกระตุ้นอารมณ์ (ซิง) ถือเป็นเอกลักษณ์ของรูปแบบศิลปะในคัมภีร์เพลง และเป็นการวางรากฐานวิธีการประพันธ์บทกวีของจีนโบราณ

(2) รูปแบบของบทกวีนี้ส่วนใหญ่เป็นบรรทัดที่มีสี่ตัวอักษรเป็นหลัก แม้ว่าจะพบบรรทัดที่มีความยาวแตกต่างกันบ้างในบางครั้ง ในเชิงโครงสร้าง ผลงานนี้มักใช้รูปแบบของบทและวรรคที่ซ้ำกัน ซึ่งช่วยเสริมสร้างความรู้สึกทางจังหวะและความไพเราะทางดนตรีของบทกวี

(3) ภาษาในบทกวีนี้มีความหลากหลายและอุดมไปด้วยสำนวนโวหาร เช่น การซ้ำเสียงต้นคำ (alliteration) และการซ้ำเสียงสระ (assonance) รวมถึงการนำตัวละครมาใช้ซ้ำ ซึ่งทั้งหมดนี้ทำให้บทกวีมีชีวิตชีวาและกลมกลืนในเสียง