หนังสือเพลง

Fav

閟宫

《鲁颂·駉之什》

閟宫有侐，实实枚枚。赫赫姜嫄，其德不回。上帝是依，无灾无害。

弥月不迟，是生后稷。降之百福。黍稷重穋，稙稚菽麦。奄有下国，俾民稼穑。

有稷有黍，有稻有秬。奄有下土，缵禹之绪。后稷之孙，实维大王。

居岐之阳，实始剪商。至于文武，缵大王之绪，致天之届，于牧之野。

无二无虞，上帝临女。敦商之旅，克咸厥功。王曰叔父，建尔元子，俾侯于鲁。

大启尔宇，为周室辅。乃命鲁公，俾侯于东。锡之山川，土田附庸。

周公之孙，庄公之子。龙旂承祀。六辔耳耳。春秋匪解，享祀不忒。

皇皇后帝！皇祖后稷！享以骍牺，是飨是宜。降福既多，周公皇祖，亦其福女。

秋而载尝，夏而楅衡，白牡骍刚。牺尊将将，毛炰胾羹。笾豆大房，万舞洋洋。

孝孙有庆。俾尔炽而昌，俾尔寿而臧。保彼东方，鲁邦是尝。不亏不崩，不震不腾。

三寿作朋，如冈如陵。公车千乘，朱英绿縢。二矛重弓。公徒三万，贝胄朱綅。

烝徒增增，戎狄是膺，荆舒是惩，则莫我敢承！俾尔昌而炽，俾尔寿而富。

黄发台背，寿胥与试。俾尔昌而大，俾尔耆而艾。万有千岁，眉寿无有害。

泰山岩岩，鲁邦所詹。奄有龟蒙，遂荒大东。至于海邦，淮夷来同。

莫不率从，鲁侯之功。保有凫绎，遂荒徐宅。至于海邦，淮夷蛮貊。

及彼南夷，莫不率从。莫敢不诺，鲁侯是若。天锡公纯嘏，眉寿保鲁。

居常与许，复周公之宇。鲁侯燕喜，令妻寿母。宜大夫庶士，邦国是有。

既多受祉，黄发儿齿。徂徠之松，新甫之柏。是断是度，是寻是尺。

松桷有舄，路寝孔硕，新庙奕奕。奚斯所作，孔曼且硕，万民是若。

Previous article. Return to the table of contents Next

บทนำสู่ *คัมภีร์เพลง*:

1. หนังสือเพลงเป็นจุดเริ่มต้นของบทกวีจีนโบราณและเป็นหนังสือรวมบทกวีที่เก่าแก่ที่สุดประเภทนี้ รวบรวมบทกวีตั้งแต่ยุคต้นของราชวงศ์โจวตะวันตกจนถึงกลางยุคฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง (ศตวรรษที่ 11 ก่อนคริสต์ศักราชถึงศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราช) รวมทั้งสิ้น 311 บทกวี ในจำนวนนี้มี 6 บทที่เป็นบทกวีที่มีเพียงชื่อเรื่องเท่านั้น หมายถึงมีเพียงชื่อเรื่องและไม่มีเนื้อหา ซึ่งรู้จักกันในชื่อบทกวีหกบทที่มีเพียงชื่อเรื่อง (หนานไก่, ไป๋ฮวา'ฮัว ซู', 'หยู เจิ้ง', 'จง ชิว' และ 'หยู อี้' ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงภูมิทัศน์ทางสังคมในช่วงเวลาประมาณห้าร้อยปี ตั้งแต่ยุคต้นจนถึงปลายราชวงศ์โจว

2. ผู้แต่งของ *หนังสือเพลง* ไม่มีชื่อ; ส่วนใหญ่ไม่สามารถตรวจสอบได้ แม้ว่าจะได้รับการยกย่องตามประเพณีว่าเป็นผลงานการรวบรวมของหยินจี้ฟู และการแก้ไขของขงจื๊อ ในแง่ของเนื้อหา *หนังสือเพลง* แบ่งออกเป็นสามส่วน: *เฟิง*, *ยา* และ *ซง*'เฟิง' ประกอบด้วยเพลงพื้นบ้านจากภูมิภาคต่างๆ ในสมัยราชวงศ์โจว; 'ยา' ประกอบด้วยดนตรีที่เป็นทางการและสง่างามของชาวโจว ซึ่งแบ่งย่อยออกเป็น 'เซียว ยา' และ 'ต้า ยา'; 'ซง' ประกอบด้วยเพลงพิธีกรรมของราชสำนักโจวและศาลบรรพบุรุษของขุนนาง ซึ่งแบ่งย่อยออกเป็น 'โจว ซง', 'หลู่ ซง' และ 'ซาง ซง'

3. ขงจื๊อสรุปวัตถุประสงค์ของคัมภีร์เพลงว่า 'ปราศจากความชั่วร้าย' และสอนศิษย์ให้อ่านเป็นมาตรฐานทั้งในการพูดและการปฏิบัติ ในบรรดานักปรัชญาก่อนยุคฉิน หลายคนอ้างถึงคัมภีร์เพลง เช่น เมงจื๊อ, ซุนจื่อ, ม่อจื๊อ, จวงจื๊อ และหานเฟยจื๊อ มักอ้างข้อความจากคัมภีร์เพลงเมื่อนำเสนอข้อโต้แย้งของตนเพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือ

4. ลักษณะทางศิลปะของ *คัมภีร์เพลง*:

(1) การใช้เทคนิคการประพันธ์สามประการ ได้แก่ การเล่าเรื่องโดยตรง (ฟู) การเปรียบเทียบ (ปี้) และการกระตุ้นอารมณ์ (ซิง) ถือเป็นเอกลักษณ์ของรูปแบบศิลปะในคัมภีร์เพลง และเป็นการวางรากฐานวิธีการประพันธ์บทกวีของจีนโบราณ

(2) รูปแบบของบทกวีนี้ส่วนใหญ่เป็นบรรทัดที่มีสี่ตัวอักษรเป็นหลัก แม้ว่าจะพบบรรทัดที่มีความยาวแตกต่างกันบ้างในบางครั้ง ในเชิงโครงสร้าง ผลงานนี้มักใช้รูปแบบของบทและวรรคที่ซ้ำกัน ซึ่งช่วยเสริมสร้างความรู้สึกทางจังหวะและความไพเราะทางดนตรีของบทกวี

(3) ภาษาในบทกวีนี้มีความหลากหลายและอุดมไปด้วยสำนวนโวหาร เช่น การซ้ำเสียงต้นคำ (alliteration) และการซ้ำเสียงสระ (assonance) รวมถึงการนำตัวละครมาใช้ซ้ำ ซึ่งทั้งหมดนี้ทำให้บทกวีมีชีวิตชีวาและกลมกลืนในเสียง