หนังสือเพลง

Fav

韩奕

《大雅·荡之什》

奕奕梁山，维禹甸之，有倬其道。

韩侯受命，王亲命之：缵戎祖考，无废朕命。

夙夜匪解，虔共尔位，朕命不易。

粲不庭方，以佐戎辟。四牡奕奕，孔修且张。

韩侯入觐，以其介圭，入觐于王。

王锡韩侯，淑旂绥章，簟茀错衡。

玄衮赤舄，钩膺镂锡，鞹鞃浅幭，鞗革金厄。

韩侯出祖，出宿于屠。显父饯之，清酒百壶。

其殽维何？炰鳖鲜鱼。其蔌维何？维笋及蒲。

其赠维何？乘马路车。笾豆有且。侯氏燕胥。

韩侯取妻，汾王之甥，蹶父之子。

韩侯迎止，于蹶之里。

百两彭彭，八鸾锵锵，不显其光。

诸娣从之，祁祁如云。韩侯顾之，烂其盈门。

蹶父孔武，靡国不到。为韩姞相攸，莫如韩乐。

孔乐韩土，川泽訏訏，鲂鱮甫甫，麀鹿噳噳。

有熊有罴，有猫有虎。庆既令居，韩姞燕誉。

溥彼韩城，燕师所完。以先祖受命，因时百蛮。

王锡韩侯，其追其貊。奄受北国，因以其伯。

实墉实壑，实亩实藉。献其貔皮，赤豹黄罴。

Previous article. Return to the table of contents Next

บทนำสู่ *คัมภีร์เพลง*:

1. หนังสือเพลงเป็นจุดเริ่มต้นของบทกวีจีนโบราณและเป็นหนังสือรวมบทกวีที่เก่าแก่ที่สุดประเภทนี้ รวบรวมบทกวีตั้งแต่ยุคต้นของราชวงศ์โจวตะวันตกจนถึงกลางยุคฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง (ศตวรรษที่ 11 ก่อนคริสต์ศักราชถึงศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราช) รวมทั้งสิ้น 311 บทกวี ในจำนวนนี้มี 6 บทที่เป็นบทกวีที่มีเพียงชื่อเรื่องเท่านั้น หมายถึงมีเพียงชื่อเรื่องและไม่มีเนื้อหา ซึ่งรู้จักกันในชื่อบทกวีหกบทที่มีเพียงชื่อเรื่อง (หนานไก่, ไป๋ฮวา'ฮัว ซู', 'หยู เจิ้ง', 'จง ชิว' และ 'หยู อี้' ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงภูมิทัศน์ทางสังคมในช่วงเวลาประมาณห้าร้อยปี ตั้งแต่ยุคต้นจนถึงปลายราชวงศ์โจว

2. ผู้แต่งของ *หนังสือเพลง* ไม่มีชื่อ; ส่วนใหญ่ไม่สามารถตรวจสอบได้ แม้ว่าจะได้รับการยกย่องตามประเพณีว่าเป็นผลงานการรวบรวมของหยินจี้ฟู และการแก้ไขของขงจื๊อ ในแง่ของเนื้อหา *หนังสือเพลง* แบ่งออกเป็นสามส่วน: *เฟิง*, *ยา* และ *ซง*'เฟิง' ประกอบด้วยเพลงพื้นบ้านจากภูมิภาคต่างๆ ในสมัยราชวงศ์โจว; 'ยา' ประกอบด้วยดนตรีที่เป็นทางการและสง่างามของชาวโจว ซึ่งแบ่งย่อยออกเป็น 'เซียว ยา' และ 'ต้า ยา'; 'ซง' ประกอบด้วยเพลงพิธีกรรมของราชสำนักโจวและศาลบรรพบุรุษของขุนนาง ซึ่งแบ่งย่อยออกเป็น 'โจว ซง', 'หลู่ ซง' และ 'ซาง ซง'

3. ขงจื๊อสรุปวัตถุประสงค์ของคัมภีร์เพลงว่า 'ปราศจากความชั่วร้าย' และสอนศิษย์ให้อ่านเป็นมาตรฐานทั้งในการพูดและการปฏิบัติ ในบรรดานักปรัชญาก่อนยุคฉิน หลายคนอ้างถึงคัมภีร์เพลง เช่น เมงจื๊อ, ซุนจื่อ, ม่อจื๊อ, จวงจื๊อ และหานเฟยจื๊อ มักอ้างข้อความจากคัมภีร์เพลงเมื่อนำเสนอข้อโต้แย้งของตนเพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือ

4. ลักษณะทางศิลปะของ *คัมภีร์เพลง*:

(1) การใช้เทคนิคการประพันธ์สามประการ ได้แก่ การเล่าเรื่องโดยตรง (ฟู) การเปรียบเทียบ (ปี้) และการกระตุ้นอารมณ์ (ซิง) ถือเป็นเอกลักษณ์ของรูปแบบศิลปะในคัมภีร์เพลง และเป็นการวางรากฐานวิธีการประพันธ์บทกวีของจีนโบราณ

(2) รูปแบบของบทกวีนี้ส่วนใหญ่เป็นบรรทัดที่มีสี่ตัวอักษรเป็นหลัก แม้ว่าจะพบบรรทัดที่มีความยาวแตกต่างกันบ้างในบางครั้ง ในเชิงโครงสร้าง ผลงานนี้มักใช้รูปแบบของบทและวรรคที่ซ้ำกัน ซึ่งช่วยเสริมสร้างความรู้สึกทางจังหวะและความไพเราะทางดนตรีของบทกวี

(3) ภาษาในบทกวีนี้มีความหลากหลายและอุดมไปด้วยสำนวนโวหาร เช่น การซ้ำเสียงต้นคำ (alliteration) และการซ้ำเสียงสระ (assonance) รวมถึงการนำตัวละครมาใช้ซ้ำ ซึ่งทั้งหมดนี้ทำให้บทกวีมีชีวิตชีวาและกลมกลืนในเสียง