หนังสือเพลง

1. หนังสือเพลงเป็นจุดเริ่มต้นของบทกวีจีนโบราณและเป็นหนังสือรวมบทกวีที่เก่าแก่ที่สุดประเภทนี้ รวบรวมบทกวีตั้งแต่ยุคต้นของราชวงศ์โจวตะวันตกจนถึงกลางยุคฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง (ศตวรรษที่ 11 ก่อนคริสต์ศักราชถึงศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราช) รวมทั้งสิ้น 311 บทกวี ในจำนวนนี้มี 6 บทที่เป็นบทกวีที่มีเพียงชื่อเรื่องเท่านั้น หมายถึงมีเพียงชื่อเรื่องและไม่มีเนื้อหา ซึ่งรู้จักกันในชื่อบทกวีหกบทที่มีเพียงชื่อเรื่อง (หนานไก่, ไป๋ฮวา'ฮัว ซู', 'หยู เจิ้ง', 'จง ชิว' และ 'หยู อี้' ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงภูมิทัศน์ทางสังคมในช่วงเวลาประมาณห้าร้อยปี ตั้งแต่ยุคต้นจนถึงปลายราชวงศ์โจว

2. ผู้แต่งของ *หนังสือเพลง* ไม่มีชื่อ; ส่วนใหญ่ไม่สามารถตรวจสอบได้ แม้ว่าจะได้รับการยกย่องตามประเพณีว่าเป็นผลงานการรวบรวมของหยินจี้ฟู และการแก้ไขของขงจื๊อ ในแง่ของเนื้อหา *หนังสือเพลง* แบ่งออกเป็นสามส่วน: *เฟิง*, *ยา* และ *ซง*'เฟิง' ประกอบด้วยเพลงพื้นบ้านจากภูมิภาคต่างๆ ในสมัยราชวงศ์โจว; 'ยา' ประกอบด้วยดนตรีที่เป็นทางการและสง่างามของชาวโจว ซึ่งแบ่งย่อยออกเป็น 'เซียว ยา' และ 'ต้า ยา'; 'ซง' ประกอบด้วยเพลงพิธีกรรมของราชสำนักโจวและศาลบรรพบุรุษของขุนนาง ซึ่งแบ่งย่อยออกเป็น 'โจว ซง', 'หลู่ ซง' และ 'ซาง ซง'

3. ขงจื๊อสรุปวัตถุประสงค์ของคัมภีร์เพลงว่า 'ปราศจากความชั่วร้าย' และสอนศิษย์ให้อ่านเป็นมาตรฐานทั้งในการพูดและการปฏิบัติ ในบรรดานักปรัชญาก่อนยุคฉิน หลายคนอ้างถึงคัมภีร์เพลง เช่น เมงจื๊อ, ซุนจื่อ, ม่อจื๊อ, จวงจื๊อ และหานเฟยจื๊อ มักอ้างข้อความจากคัมภีร์เพลงเมื่อนำเสนอข้อโต้แย้งของตนเพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือ

4. ลักษณะทางศิลปะของ *คัมภีร์เพลง*:

(1) การใช้เทคนิคการประพันธ์สามประการ ได้แก่ การเล่าเรื่องโดยตรง (ฟู) การเปรียบเทียบ (ปี้) และการกระตุ้นอารมณ์ (ซิง) ถือเป็นเอกลักษณ์ของรูปแบบศิลปะในคัมภีร์เพลง และเป็นการวางรากฐานวิธีการประพันธ์บทกวีของจีนโบราณ

(2) รูปแบบของบทกวีนี้ส่วนใหญ่เป็นบรรทัดที่มีสี่ตัวอักษรเป็นหลัก แม้ว่าจะพบบรรทัดที่มีความยาวแตกต่างกันบ้างในบางครั้ง ในเชิงโครงสร้าง ผลงานนี้มักใช้รูปแบบของบทและวรรคที่ซ้ำกัน ซึ่งช่วยเสริมสร้างความรู้สึกทางจังหวะและความไพเราะทางดนตรีของบทกวี

(3) ภาษาในบทกวีนี้มีความหลากหลายและอุดมไปด้วยสำนวนโวหาร เช่น การซ้ำเสียงต้นคำ (alliteration) และการซ้ำเสียงสระ (assonance) รวมถึงการนำตัวละครมาใช้ซ้ำ ซึ่งทั้งหมดนี้ทำให้บทกวีมีชีวิตชีวาและกลมกลืนในเสียง